ناامیدی، دومین گناه کبیره ای که انسان را نابود می کند

رضا صادق زاده

ناامیدی دومین گناه کبیره ای است بعد از شرک به خداوند که می تواند انسان را نابود کند ناامیدی یعنی باور این معنا که در عالم، دیگر کسی نیست که مشکل مرا حل کند و خسران دنیا و آخرت را نسیب او گرداند.

گناهان کبیره

دومین گناه کبیره ناامیدی است

قرآن کریم می فرماید: تنها کافرانند که از رحمت خدا مایوس می شوند معنایش این نیست که یاس به کفر می انجامد؛ بلکه پیام آیه شریفه این است که ناامیدی ریشه در کفر دارد؛ یعنی اول کفر می آید بعد ناامیدی؛ اول انکار خدا و قدرت اوست بعد یأس

آیت الله دستغیب رحمت الله علیه در کتاب گناهان کبیره در مورد ناامیدی می گوید:پس ملاحظه حالات اشخاصی که به درگاه خدا رجوع کرده و حاجت روا شدند، آیا انسان عاقل می تواند از پروردگار کریم خود مایوس و از رستگاری خود یا دیگری ناامید شود؟به خاطر همین است که علما فرموده اند:

شخص مسلمان نباید به طور قطع خود را از کفار و فساق بهتر بداند و خود را سعید و آنها را شقی ببیند بلکه باید حالش این طور باشد که اگر لطف و توفیق الهی درباره ما مستمر باشد و با همین حالی که هستیم و بهتر از دنیا برویم و فلان کافر و فاسق هم اگر همین طور خذلان خدا شامل حالش بوده و با این حال فعلی از دنیا برود آن وقت من از او بهتر خواهم بود.

ناامیدی از ترقی و تعالی در مراتب انسانیت هرچند مصداق بارز ناامیدی نیست ولی مومن نباید فکر کند که برای ترقی انسان در مقام های معنوی به تنهایی برخی اسباب مثل قوه جوانی و ذکاوت موثر است.در طول تاریخ چه اشخاصی بودند که هیچ کدام از اینها را نداشته و به فضل الهی به درجات عالی رسیده اند مانند فضیل بن عیاض و برهم نصرانی که همه در پیری لطف الهی شامل حالشان شد. یاس از لوازم و آثار کفر و انکار خداوند است زیرا کسی که خدا را به قدرت و کرم وعلم شناخت و دانشت که آفریننده همه عوالم است و شدرتش نامحدود و حکمتش نامتناهی است دیگر باید امیدش فقط به خدا باشد.

منبع:کتاب گناهان کبیره، ص91 و ص 92 از آیت الله دستغیب

مطالب مرتبط